Pisanie z miejsca. Dlaczego powstał serwis kokociniec.pl
Nie planowałam tworzyć portalu.
Nie było strategii, harmonogramów ani ambicji „bycia medium”.
Była potrzeba — bardzo prosta i bardzo lokalna.
Mieszkam na Kokocińcu. Chodzę tymi samymi ścieżkami, którymi chodzą inni mieszkańcy. Widzę, jak zmienia się przestrzeń, jak znikają miejsca, jak pojawiają się nowe inicjatywy, jak ważne rozmowy często odbywają się tylko „między sobą” i szybko ulatują. Pomyślałam wtedy, że szkoda, by to wszystko znikało bez śladu.
Serwis kokociniec.pl powstał 5 lat temu, dzięki wsparciu bliskich mi osób — jako miejsce zapisywania codzienności Ligoty i Panewnik. Bez pośpiechu. Bez sensacji. Z uważnością na ludzi i kontekst.
Od tamtej pory towarzyszy codzienności dzielnicy, dokumentując to, co lokalne, ważne i często ulotne.
Serwis kokociniec.pl tworzę społecznie — z potrzeby serca i odpowiedzialności za miejsce, w którym mieszkam. Pisanie jest dla mnie naturalnym przedłużeniem lokalnego zaangażowania: rozmów z mieszkańcami, działań sąsiedzkich oraz inicjatyw, które mają sens tylko wtedy, gdy są zakorzenione w codzienności.
Nie jest to portal newsowy.
Nie ścigam się z czasem ani z algorytmami.
Interesuje mnie raczej proces niż nagłówek, człowiek niż instytucja, miejsce niż zasięg.
Piszę o tym, co dzieje się blisko: o zieleni, o przestrzeni wspólnej, o inicjatywach mieszkańców, o historii, która wciąż żyje w domowych archiwach i wspomnieniach. O sprawach ważnych i tych pozornie drobnych, które razem tworzą tożsamość miejsca.
Często są to teksty z terenu — po spacerze, po spotkaniu, po rozmowie. Czasem zapowiedzi wydarzeń, czasem relacje, czasem refleksje. Zdarza się, że wracam do tematów, bo wierzę, że lokalność potrzebuje ciągłości, a nie jednorazowych publikacji.
Ten serwis tworzę z myślą o mieszkańcach: tych, którzy są tu od lat, i tych, którzy dopiero poznają okolicę. O osobach, które chcą wiedzieć, co dzieje się naprawdę — bez uproszczeń i bez krzyku.
Nie obiecuję, że będę wszędzie.
Nie obiecuję szybkich ocen ani gotowych odpowiedzi.
Obiecuję uważność, rzetelność i szacunek do miejsca oraz ludzi, o których piszę.
Jeśli trafiasz tu po raz pierwszy — dobrze, że jesteś.
Jeśli jesteś z nami od dawna — dziękuję za zaufanie.
Jeśli masz historię, zdjęcie lub temat, który Twoim zdaniem warto tu zapisać — odezwij się.
To nie jest początek tej historii.
To jej dalszy ciąg.
Dorota Żywica
redaktorka i mieszkanka Kokocińca
